Jarosław Gugała przez całą karierę uchodził za dziennikarza spokojnego, powściągliwego, strzegącego swojej prywatności.
Ale był moment, w którym jego nazwisko — bez jego winy — znalazło się w samym środku jednej z najgłośniejszych i najbardziej bolesnych spraw w Polsce.
Chodzi o tragedię Jolanty Brzeskiej, warszawskiej działaczki lokatorskiej, której ciało znaleziono w 2011 roku.
To była historia, która wstrząsnęła krajem. Lata później jedna z telewizyjnych relacji powiązała nazwisko Gugały z kamienicą, w której mieszkała Brzeska — sugerując coś, co dla dziennikarza było ciosem prosto w serce.
Gugała stanowczo zaprzeczył. Tłumaczył, że mieszkanie kupił wiele lat przed tak zwaną dziką reprywatyzacją, że sam tam nie mieszkał, a przebywał w nim jego syn. Poczuł się publicznie napiętnowany w sprawie, z którą nie miał nic wspólnego. Zapowiedział pozwy i zażądał sprostowań. Dla człowieka, który przez dekady budował swoją wiarygodność, takie oskarżenie było jednym z najtrudniejszych doświadczeń.
Najbardziej poruszające jest to, że w jego obronie stanęła osoba, która miała najwięcej prawa czuć ból — córka Jolanty Brzeskiej. To ona nazwała medialny atak na dziennikarza „straszną nagonką“. Jej słowa pokazały, jak bardzo niesprawiedliwe potrafią być pochopne oskarżenia.
Gugała rzadko mówi o emocjach. Ale ten rozdział — gdy przy tragedii obcej rodziny próbowano splamić jego nazwisko — pozostał jednym z najcięższych i najboleśniejszych wspomnień w jego życiu.
(Uwaga: tekst opiera się na doniesieniach medialnych. Jarosław Gugała nie był oskarżony o żaden czyn w sprawie Brzeskiej; zaprzeczył zarzutom i zapowiedział kroki prawne, a córka ofiary publicznie go broniła. To nie jest tragedia rodzinna dziennikarza, lecz bolesny, publiczny epizod, w którym — według tych źródeł — został potraktowany niesprawiedliwie.)