Dla Jerzego Engela był to szczyt marzeń i najgłębszy upadek — w odstępie zaledwie kilku tygodni.
To on, jako selekcjoner, zakończył 16-letnią przerwę i zabrał polską reprezentację na mistrzostwa świata 2002 w Korei i Japonii.
Cały kraj żył tym awansem. A potem wszystko runęło.
Na samym mundialu Polska przegrała z Koreą Południową (0:2) i z Portugalią (0:4), a honorowe zwycięstwo nad USA (3:1) przyszło już po odpadnięciu z turnieju.
Reprezentacja nie wyszła z grupy, a rozczarowanie w kraju było ogromne. Wkrótce po powrocie Engel stracił posadę selekcjonera.
To właśnie tamten moment stał się jego najboleśniejszym wspomnieniem. „To jest mój dramat, największa zawodowa i życiowa porażka“ — powiedział wtedy. Dodał, że nigdy nie zapomni tego dnia. Człowiek, który dał Polakom wielkie piłkarskie święto, w kilka tygodni z bohatera stał się — w oczach wielu — winnym porażki.
Z perspektywy lat pojawiła się gorzka refleksja. Ówczesny prezes PZPN Michał Listkiewicz przyznał publicznie, że zwolnienie Engela było przedwczesne i niesprawiedliwe, a decyzję podjął pod presją. Powiedział wprost, że gdyby mógł cofnąć czas, „Jurek by został“.
Ale tych słów nie dało się już cofnąć w czasie, gdy bolały najbardziej. Dla Engela tamto lato 2002 roku — z radości awansu wprost w gorycz odejścia — pozostało najtrudniejszym, najboleśniejszym rozdziałem całego życia.
(Uwaga: tekst opiera się na relacjach prasowych i wypowiedziach z 2002 roku oraz późniejszych komentarzach. Cytat Engela pochodzi z ówczesnej relacji prasowej. W źródłach nie ma informacji o tragedii rodzinnej — opisane „najboleśniejsze wspomnienie“ dotyczy jego porażki zawodowej i życiowej, którą sam tak nazwał.)