Nawet jego rodzice nie rozumieli jego trudności, przez co miał poczucie, że nigdy nie zdoła sprostać ich oczekiwaniom.

Ale Winkler miał niezwykłą pamięć, pasję do występów i determinację, by zostać aktorem.

Ostatecznie udało mu się dostać do prestiżowej Yale School of Drama, po czym otrzymał rolę, która odmieniła jego życie.

Jako Fonzie stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych postaci telewizyjnych.

Jednak dopiero w wieku 31 lat, będąc dorosłym, Winkler odkrył, że ma dysleksję – zaburzenie uczenia się, które wpływało na niego przez całe dzieciństwo.

Nagle jego zmagania, za które przez lata obwiniał siebie, zyskały wytłumaczenie.

Zamiast ukrywać swoje przeżycia, Winkler zaczął o nich otwarcie mówić.

Zdobył wiele wyróżnień aktorskich, m.in. nagrodę Emmy, i był współautorem popularnych książek dla dzieci Hanka Zipzera , zainspirowanych jego własnymi doświadczeniami z dysleksją.

Miał nadzieję, że dzięki tym historiom dzieci borykające się z podobnymi problemami poczują się zrozumiane, a nie zawstydzone.

Historia Henry’ego Winklera jest przestrogą, że trudności w szkole nie oznaczają braku inteligencji lub potencjału.

Czasami dziecko, które wszyscy niedoceniają, po prostu czeka, aż ktoś dostrzeże, jak inaczej – i wspaniale – działa jego umysł.