Pierwszy dzień zakończył się krzykiem.

Dwunastoletni chłopiec padł na ziemię, pobity nie przez chorobę czy przemoc, lecz przez cichy strumień, którego nikt nie mógł skrzywdzić.

Jedno złe połączenie. Jeden krok. Jedno zmarnowane życie. Panika rozprzestrzeniła się po ulicach.

Gdy tylko drzwi szwedzkiej pomocy zostały zamknięte, życie ojczyzny podzieliło się na „przed” i „po”.

Pusty pokój dziecka, niedokończony plecak szkolny, dźwięk głosów w skórze

Teraz w domu czuję się tak, nikt do mnie nie dzwoni: dlaczego nikogo nie znasz, dlaczego nikomu nie ufasz?

Monitory metodycznie przemieszczają się od gniazdka do gniazdka, podłączając kable, sprawdzając gniazdka, poszukując dokładnego punktu, w którym pozostałe urządzenia przestają działać i giną.

Wokół nich sąsiedzi cicho wołają elektryków, włączają urządzenia elektryczne i z niepokojem patrzą na postrzępione kable, których wcześniej nie zauważyli.

Vlada rośnie do punktu ogromu z prohannya umieszczonym na skórze merekhtinya, strus skóry, ciepłą świecą skóry jak poprzednio, a nie do bezbronności.