Sąd w Montpellier rozpatrywał niedawno nietypową sprawę, ujawniającą społeczne i prawne trudności związane z przywłaszczaniem sobie nieruchomości.

39-letnia kobieta, przekonana, że ​​wprowadza się do niezamieszkanego domu, w rzeczywistości weszła do drugiego mieszkania sędziego pokoju.

To, co uważała za tymczasowe rozwiązanie swojej trudnej sytuacji, szybko przerodziło się w prawną gehennę.

Włamanie, które przeradza się w postępowanie prawne

3 sierpnia Marion, kobieta po czterdziestce żyjąca w trudnej sytuacji materialnej, wyważyła okiennicę i wprowadziła się do domu, który uważała za opuszczony. Ku jej zaskoczeniu, właśnie włamała się do domu wakacyjnego sędziego pokoju z Nîmes, człowieka doskonale znającego się na procedurach prawnych. Gdy tylko odkrył nielegalne zajęcie, natychmiast podjął niezbędne kroki prawne. Wbrew oczekiwaniom, sprawa nie przeciągnęła się i nie zakończyła długotrwałym postępowaniem eksmisyjnym. Marion szybko znalazła się w sądzie.

Wyrok z surowymi warunkami

Sąd w Montpellier skazał Marion na sześć miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata i nakazał jej poddanie się leczeniu . Decyzja ta oznacza, że ​​nie pójdzie do więzienia, pod warunkiem że będzie ściśle przestrzegać warunków ustalonych przez sędziego. W przeciwnym razie grozi jej natychmiastowe uwięzienie, a jej 17-letnia córka może trafić do rodziny zastępczej. Prokuratura zauważyła, że ​​sytuację Marion pogarszały jej problemy z uzależnieniem od narkotyków, ponieważ używa marihuany i jest uzależniona od heroiny. Jej burzliwa przeszłość naznaczona jest również próbą samobójczą podjętą w kwietniu ubiegłego roku.

Przeczytaj także:  Prezenterka wiadomości była zamieszana w poważny incydent podczas transmisji na żywo

Powtarzające się przestępstwo nielegalnego zajmowania

Obecny przypadek nie jest odosobniony. W 2023 roku Marion została przygarnięta przez mężczyznę o imieniu Christophe, cierpiącego na chorobę afektywną dwubiegunową, w Saint-André-de-Sangonis. Zgodził się on udostępnić swój dom Marion i jej córce. Sytuacja pogorszyła się jednak, gdy wprowadził się partner Marion, zabierając ze sobą psa, osiem kotów, a nawet fretkę.

Gromadzenie się zwierząt i pogarszające się warunki bytowe zmusiły Christophe’a do opuszczenia własnego domu i zamieszkania u rodziców, jednocześnie nadal płacąc czynsz. Po złożeniu skargi przez matkę Christophe’a, policja odkryła mieszkanie w opłakanym stanie: odchody na podłogach, nie do zniesienia zapachy i wannę zanieczyszczoną moczem. Przed sędziami Marion przyznała się do swoich błędów, przyznając, że przechodziła „trudny okres”, ale podkreśliła jedno: „Nie jestem przestępcą”.

Subtelności prawne między przysiadaniem a zakwaterowaniem

Sąd dokonał jednak istotnego rozróżnienia między różnymi sytuacjami. W przypadku Christophe’a nie doszło do zasiedzenia w ścisłym tego słowa znaczeniu, ponieważ Marion została zaproszona do mieszkania. Jednakże sprawa dotycząca rezydencji sędziego pokoju jednoznacznie stanowi zasiedzenie, ponieważ wejście nastąpiło poprzez włamanie. Sąd nałożył zatem formalny zakaz powrotu Marion nie tylko do domu sędziego pokoju, ale także do domu Christophe’a lub Clémenta, innej osoby, która gościła ją i jej rodzinę przed zakończeniem ich wspólnego pożycia w kwietniu 2025 roku. Pomimo jej protestów, w których twierdziła, że ​​Clément „nalegał”, aby przyjechała, sąd jasno stwierdził: wszelki dalszy kontakt z tymi osobami jest zabroniony.

Przypadek, który uwypukla złożoność zjawiska przywłaszczania nieruchomości we Francji

Poza osobistą sytuacją Marion, sprawa ta ilustruje złożoność ram prawnych dotyczących nielegalnego zajmowania nieruchomości. We Francji prawo rozróżnia między squattingiem, charakteryzującym się wtargnięciem siłą, a zajęciem za zgodą właściciela, nawet jeśli umowa się nie powiedzie. W obu przypadkach konsekwencje mogą być poważne, zarówno dla właścicieli, jak i dla niepewnych lokatorów. Sprawa Marion uwypukla również ograniczenia systemu sądowniczego, który musi równoważyć ścisłe stosowanie prawa, poszanowanie praw własności i uwzględnianie sytuacji ludzkich, często naznaczonych wykluczeniem społecznym, uzależnieniem od narkotyków lub stresem psychicznym.

Wyraźne ostrzeżenie na przyszłość

Wyrok w sprawie Montpellier stanowi dobitne ostrzeżenie: jeśli Marion nie wywiąże się ze swoich zobowiązań, trafi do więzienia, a jej córka może zostać odebrana z domu. Jej przyszłość zależy zatem od tego, czy uda jej się podjąć leczenie, osiągnąć stabilizację i uniknąć powrotu do zachowań, które wielokrotnie doprowadziły ją do procesu. Ta sprawa przypomina, że ​​za terminem „squat” kryją się osobiste tragedie, nierówności społeczne i życie naznaczone niepewnością. Nakładając sankcje, a jednocześnie dając szansę na reintegrację, system sprawiedliwości stara się znaleźć delikatną równowagę między stanowczością a współczuciem.

Ostatecznie, sprawa Marion to nie tylko historia kobiety z marginesu społecznego, która nielegalnie zajmuje domy. To także historia Francji zmagającej się z narastającym problemem nielegalnie zajmowanych nieruchomości, gdzie każda historia ukazuje mieszankę wykluczenia społecznego, rozpaczy i konfrontacji z prawem.