Za dnia jest człowiekiem, nocą przemienia się w dziką bestię, atakując tych, których spotka na swojej drodze…
Mit czy prawda, nigdy nie jest życzliwy.
Najwcześniejsze wzmianki o wilkołakach pochodzą ze starożytnej Grecji.
Z tego okresu starożytne legendy opowiadają o mężczyznach i kobietach, którzy o zmierzchu przemieniają się w istoty przypominające dzikie wilki i odzyskują ludzką postać o świcie. Zjawisko to znane jest jako likantropia .
Termin ten pochodzi od imienia Likaona, okrutnego króla Arkadii z mitologii greckiej , którego Zeus przemienił w wilka za karę za to, że nakazał mu zjeść ludzkie mięso podczas uczty.
Wilkołak, postać ze średniowiecza
Termin „wilkołak”, „warou”, dosłownie oznaczający „człowieka-wilka” w języku starofrancuskim, rozwinął się w średniowieczu. Pojawia się zwłaszcza w „ Lais ” (poematach), zbiorze 12 opowiadań napisanych przez poetkę Marie de France w XII wieku. Jedno z nich, „Bisclavret” (bretońska nazwa wilkołaka), opowiada historię barona dotkniętego likantropią… Jednak w przeciwieństwie do innych słynnych postaci wilkołaków w średniowieczu, ten nie pożera ludzi, a atakuje wyłącznie dzikie zwierzęta.
Mężczyźni oskarżeni o likantropię i czary
Czy wilkołaki naprawdę istnieją? Ludzie średniowiecza byli o tym przekonani! Przez wieki wierzyli w istnienie tych złowrogich istot , za dnia ludzkich, a pełnia księżyca , eliksir lub ugryzienie wilkołaka przemieniały się w dzikie bestie … Do tego stopnia, że wielu ludzi zostało osądzonych i uznanych za winnych likantropii! Najsłynniejsza historia dotyczy Gilles’a Garniera, pustelnika z okolic Dole w Franche-Comté. Oskarżony o zabójstwo i niemalże pożarcie kilkorga dzieci, został osądzony za likantropię i czary, a następnie spalony żywcem w styczniu 1574 roku.
Lykantropia, dziwna choroba psychiczna
Lykantropia jest uznawana za chorobę psychiczną już od czasów renesansu. Kliniczna likantropia definiowana jest jako przekonanie, że osoba cierpiąca na tę przypadłość przemienia się w wilka lub inne zwierzę. Pierwszy udokumentowany przypadek został podobno opisany przez psychiatrę Benedicta Morela w 1852 roku w zakładzie psychiatrycznym Maréville w Nancy. Mężczyzna dotknięty tym urojeniem rozchylał usta palcami, aby pokazać ostre zęby, mówił o rozszczepionej stopie i domagał się podania surowego mięsa… Urojenie to jest na szczęście bardzo rzadkie, ponieważ od tego czasu odnotowano mniej niż piętnaście przypadków.