Mając zaledwie 27 lat, Sally Barollet podjęła decyzję, która głęboko poruszyła jej otoczenie: zdecydowała się na wspomagane samobójstwo w Szwajcarii.
Ta młoda kobieta z Dijon, cierpiąca od urodzenia na rzadką i nieuleczalną chorobę, wyznaczyła datę 18 grudnia 2025 roku.
Po latach cierpienia wyjaśniła swój wybór poruszającymi słowami: „Nie mogę się doczekać”.
To wzruszające świadectwo, które na nowo rozpala pytania o opiekę paliatywną i prawo wyboru.
Jak można myśleć o własnej śmierci, mając zaledwie 27 lat? Dla Sally Barollet to pytanie nabrało szczególnie bolesnego wymiaru. Podczas gdy większość młodych dorosłych w jej wieku budowała swoją przyszłość, ona musiała nauczyć się żyć ze złożoną chorobą, powtarzającymi się hospitalizacjami i uporczywym bólem.
Po długiej podróży medycznej młoda kobieta z Dijon oznajmiła, że zamierza poddać się wspomaganemu samobójstwu w Szwajcarii, kraju, w którym praktyka ta jest prawnie dopuszczalna pod pewnymi warunkami.
Obserwuj Family Health w Google
Daleka od chęci ukrywania swojej decyzji, Sally postanowiła zabrać głos publicznie. Chciała wyjaśnić cierpienie, które skłoniło ją do rozważenia takiego rozwiązania, ale także podnieść świadomość społeczną na temat rzeczywistości, z jaką borykają się osoby żyjące z nieuleczalną chorobą.
Rzadka choroba, która wywróciła całe jego życie do góry nogami
Gigantyczny kret, który może mieć o wiele poważniejsze konsekwencje, niż się wydaje
Sally Barollet od urodzenia cierpiała na olbrzymie znamię wrodzone, wyjątkowo rzadką chorobę dermatologiczną.
Choroba ta charakteryzuje się dużą, pigmentowaną zmianą pokrywającą część ciała. W jej przypadku obejmowała ona brzuch i plecy.
Jednak za tą fizyczną osobliwością kryje się o wiele bardziej złożona rzeczywistość medyczna.
Z biegiem lat u Sally rozwinęły się poważne powikłania neurologiczne. Należały do nich torbiele uciskające rdzeń kręgowy oraz wodogłowie, choroba charakteryzująca się nieprawidłowym gromadzeniem się płynu mózgowo-rdzeniowego w mózgu.
Powikłania te znacząco wpłynęły na jego codzienne życie i wymagały licznych interwencji medycznych.
Lata operacji i bólu
Sally od dawna miała nadzieję, że leczenie i zabiegi chirurgiczne poprawią jej stan zdrowia.
Niestety, mimo wysiłków ekipy medycznej, komplikacje nie ustępowały.
W 2021 roku dowiedziała się, że jej choroba jest nieuleczalna. Była to szczególnie trudna wiadomość dla młodej kobiety, która wciąż miała nadzieję na odzyskanie lepszej jakości życia.
Stopniowo ból i ograniczenia fizyczne zaczęły odgrywać coraz ważniejszą rolę w jego życiu.
W tym kontekście zaczęła rozważać możliwość wspomaganego samobójstwa.
„Naprawdę nie mogę się doczekać”: szokujące oświadczenie
Starannie przemyślana decyzja
Młoda kobieta wybrała datę 18 grudnia 2025 r. jako datę podjęcia próby wspomaganego samobójstwa w Szwajcarii.
W swoich zeznaniach Sally wyjaśniła, że decyzja ta nie została podjęta pochopnie. Według niej, była ona wynikiem wieloletniej refleksji, w miarę postępu choroby i cierpienia.
Jego stwierdzenie: „Nie mogę się tego doczekać” znalazło szczególne oddźwięk wśród tych, którzy poznali jego historię.
Te słowa odzwierciedlały ulgę, jakiej oczekiwała po wyczerpującej podróży medycznej. Świadczyły również o złożoności jej relacji z chorobą i perspektywą własnej śmierci.
U jej bliskich sytuacja ta wywołała trudne do pogodzenia emocje: smutek z powodu jej straty, chęć wsparcia jej i potrzebę zrozumienia jej wyboru.
Świadectwo, które ma dać wyraz cierpieniu chorych
Zabierając głos publicznie, Sally chciała również zwrócić uwagę na cierpienie, które często jest ignorowane.
Rzadkie choroby mogą mieć poważne konsekwencje dla codziennego życia, nawet jeśli ich objawy nie zawsze są widoczne.
Jej historia ilustruje trudności, z jakimi mogą się borykać ludzie, których stan zdrowia pogarsza się pomimo leczenia.
Podkreślono również znaczenie wsparcia medycznego, psychologicznego i ludzkiego w sytuacjach poważnej choroby.
Przygotowała pożegnania ze swoimi bliskimi
Cenne chwile przed 18 grudnia
Świadoma konsekwencji swojej decyzji, Sally chciała poświęcić czas osobom, które były dla niej najważniejsze.
Zamiast milczeć, postanowiła otwarcie rozmawiać o swojej chorobie i swoim podejściu do życia z ludźmi wokół siebie.
Te rozmowy, koniecznie pełne emocji, pozwoliły mu wyjaśnić swoje motywacje i podzielić się swoimi uczuciami.
Dla jego bliskich ważne było również cieszenie się wspólnie spędzonymi chwilami, mimo bolesnej perspektywy rozstania.
Albumy ze zdjęciami, które zostawią ślad
Do najbardziej wzruszających gestów opisanych w jego opowieści należało przygotowywanie albumów ze zdjęciami dla bliskich.
Za pomocą tych wspomnień Sally chciała zachować zapis szczęśliwych chwil spędzonych z ludźmi, których kochała.
Chwile współudziału, uśmiechy, podróże i codzienne wspomnienia: wszystkie te obrazy mają na celu zachowanie więzi emocjonalnych.
Inicjatywa ta była dowodem jej przywiązania do rodziny i przyjaciół, pomimo trudności, z którymi się zmagała.
Dlaczego wybrała Szwajcarię jako miejsce wspomaganego samobójstwa?
We Francji kwestia wspomaganego samobójstwa od kilku lat jest przedmiotem debat medycznych, etycznych i politycznych.
W Szwajcarii obowiązują inne przepisy prawne, w których wspomagane samobójstwo może być dopuszczane pod pewnymi warunkami.
Prawo szwajcarskie stanowi w szczególności, że udzielana pomoc nie może być motywowana egoistycznymi interesami. Osoba zainteresowana musi być zdolna do rozeznania i samodzielnie dokonać ostatecznego działania.
Szwajcarskie wytyczne medyczno-etyczne przewidują również szczegółową ocenę życzeń danej osoby, jej cierpienia i innych opcji opieki.
Rozróżnienie wspomaganego samobójstwa i eutanazji jest istotne: praktyki te nie odpowiadają tej samej definicji prawnej.
Dla Sally Szwajcaria oznaczała więc możliwość rozpatrzenia jej wniosku w ramach, które na to pozwalały.
Historia, która na nowo rozpala debatę na temat opieki nad osobami u schyłku życia
Historia Sally Barollet wykracza daleko poza ramy pojedynczego świadectwa.
Porusza ona szczególnie delikatną kwestię: w jaki sposób wspierać ludzi zmagających się z nieuleczalnymi chorobami i cierpieniem, które uważają za nie do zniesienia?
Dla niektórych dostęp do ściśle regulowanych procedur wspomaganego samobójstwa jest formą poszanowania autonomii pacjentów.
Dla innych problem ten budzi poważne obawy dotyczące ochrony osób bezbronnych, potencjalnych obciążeń i zasobów przeznaczanych na opiekę paliatywną.
Podstawą tych niekiedy sprzecznych stanowisk jest wspólny cel: zagwarantowanie osobom ciężko chorym wsparcia, które uwzględnia ich potrzeby i godność.
Mając zaledwie 27 lat, Sally Barollet zdecydowała się publicznie opowiedzieć o swojej podróży, bólu i decyzji.
Jej świadectwo przypomina nam, jak głęboko ludzkie, osobiste i złożone są kwestie związane z końcem życia. Za debatami legislacyjnymi i medycznymi kryją się przede wszystkim jednostki, rodziny i historie życia, które zasługują na to, by wysłuchać ich z szacunkiem.