Andrzej Sikorowski — legenda Grupy Pod Budą, jeden z najważniejszych polskich poetów piosenki — w swoim długim życiu przeżył niejedno pożegnanie.

Jak sam przyznawał, przeżył wielu swoich przyjaciół i za każdym razem bolało to tak samo.

Ale jedna strata była inna niż wszystkie — nie odejście po chorobie, nie cichy koniec, lecz brutalna, nagła śmierć, która wstrząsnęła całą Polską.

Chodzi o Andrzeja Zauchę — wybitnego krakowskiego wokalistę, z którym Sikorowski przyjaźnił się i współpracował, między innymi w kabarecie „Sami“ na początku lat 90.

10 października 1991 roku, przed krakowskim Teatrem STU, Zaucha został zastrzelony. Zazdrosny mąż jego ukochanej, francusko-polski reżyser Yves Goulais, oddał dziewięć strzałów. Zginął nie tylko Zaucha — śmierć poniosła także aktorka Zuzanna Leśniak. Artysta miał zaledwie 42 lata. Polska muzyka straciła jeden z najpiękniejszych głosów w jednej sekundzie, przez cudzą zazdrość.

Dla Sikorowskiego nie była to abstrakcyjna wiadomość z gazety — odszedł kolega z tej samej sceny, ten sam Kraków, ci sami ludzie. Przez kolejne dekady Sikorowski wracał do niego: brał udział w koncertach pamięci Andrzeja Zauchy, między innymi w 20. rocznicę jego śmierci w Krakowie, gdzie wraz z Ryszardem Rynkowskim, Grzegorzem Turnauem i innymi przyjaciółmi artysty przypominał jego piosenki. Także w grudniu 2017 roku wystąpił w Krakowie, oddając hołd zmarłemu koledze.

Bo niektórych ludzi nie da się pożegnać raz. Wraca się do nich w każdej piosence.