„Daj spokój, bez dramatów. Mam dość twojego ciągłego niezadowolonego spojrzenia.

Wszystko to samo. Milana jest zupełnie inna. Jest dla mnie jak powiew świeżego powietrza.

A ty… Nadal jestem dla ciebie zbyt miła, daję ci czas na spakowanie się i znalezienie mieszkania.

Rozumiesz, że nie masz czego żądać, prawda? Nigdy nie pracowałaś, więc nie proś mnie o pieniądze”.

— Liosza, ale to ty zabroniłeś mi pracować. Powiedziałeś, że jako żona takiego człowieka jak ty, praca jest nie do przyjęcia.

„Tak, powiedziałem, bo wtedy byłaś moją żoną. Ale teraz Milana będzie na twoim miejscu i będziesz miał okazję sam zarobić pieniądze”.

Wiera przypomniała sobie wszystkie te słowa, stojąc na cmentarzu przed świeżym grobem. Szczęście Aleksego z nową żoną okazało się krótkotrwałe – zaledwie trzy lata. Wiera wiedziała na pewno, że ostatni rok był nieszczęśliwy. Choroba Aleksego również pozostawiła wiele pytań.

Wiedziała, że ​​Aleksiej podejrzewał Milanę o dodanie czegoś do jedzenia lub napojów. Rozpoczął nawet własne śledztwo i powiedział o tym Wierze, ale nie miał czasu, żeby dokończyć sprawę…

Miesiąc przed śmiercią przyszedł do Very, przeprosił. Opowiedział jej o szczegółach swojego życia, wyglądał źle, a serce Very ścisnęło się z bólu. Teraz skierowała wzrok na pogrążoną w żałobie wdowę – elegancko ubraną Milanę z ciemnym welonem na twarzy i młodym towarzyszem podtrzymującym ją pod ramię.

Wiera usłyszała szepty osób obecnych na pogrzebie, potępiających Milanę za brak sumienia. Wiera zrozumiała: śledztwo musi być kontynuowane. Chociaż Aleksiej ją zdradził, nadal go kochała. Tak, zachował się jak łajdak, ale nie zasłużył na śmierć. Wiera westchnęła i skierowała się do wyjścia z cmentarza. Przy bramie ktoś dotknął jej ramienia. Odwróciła się i zobaczyła Milanę.

„Mam nadzieję, że rozumiesz, że nie dostaniesz nic z testamentu mojego męża” – powiedziała chłodno.

Jej twarz emanowała gniewem, choć Vera nie dawała powodów, by sądzić inaczej. Stali w milczeniu przez kilka sekund, niczym dwaj przeciwnicy, gotowi do walki. Potem Vera odwróciła się i ruszyła dalej, słysząc, jak Milana syczy przez zęby:

“Nawet nie myśl o próbie zdobycia czegokolwiek!”

Aleksiej był leczony w klinice wybranej przez Milanę, ale Wiera wiedziała, że ​​to nie wszystko. Okazało się, że Aleksiej był potajemnie monitorowany w innym miejscu, o którym prawie nikt nie wiedział. Wszystko było owiane tajemnicą i wydawało się, że rozumiał, że nie powinno się tego ujawniać.

— Dzień dobry? Wiero Nikołajewno, musi Pani być obecna przy ogłoszeniu testamentu.

„Testament?” Vera uśmiechnęła się gorzko. „Czy mój były mi coś zostawił?”

— Przepraszam, Vero Nikolaevno, ale nie mogę o tym rozmawiać przez telefon. Czy możesz do mnie przyjść?

„Oczywiście, że przyjdę” – odpowiedziała.

Vera pomyślała z uśmiechem: nie potrzebowała jego pieniędzy, ale chciała zobaczyć reakcję Milany na ogłoszenie testamentu.

Milana była w świetnym humorze. Obok niej stał ten sam młody mężczyzna, który z zadowoleniem patrzył na Verę i uśmiechał się. Zgodnie z przewidywaniami Vera, cały majątek, łącznie z nieruchomościami, trafił do Milany. Ostatecznie jednak notariusz oznajmił, że pozostał jeszcze jeden obiekt – dom położony w odległej wiosce, sto kilometrów od miasta.

Milana roześmiała się serdecznie:

„Stara żona ma stare graty. Ale nie martw się, Vera, nie zabiorę ci tej chaty. I tak nie masz gdzie mieszkać, wynajmujesz. Teraz masz swoje własne „mieszkanie”!”

Vera nie odpowiedziała, w milczeniu wzięła dokumenty i wyszła z biura. „Cóż, to wygląda na początek małej przygody” – pomyślała. Wsiadając do samochodu, ponownie spojrzała na adres.

„Mam wolne, mogę pójść i zobaczyć” – postanowiła Wiera, tym bardziej że nie wiedziała, że ​​Lyosha ma dom w tak odległym miejscu.

Podróż zajęła jej prawie trzy godziny, dwa razy się zgubiła i zaczęła się nawet denerwować:

„Jak to możliwe, że droga jest tak słabo oznakowana? Żadnych znaków, tylko zakręty” – mruknęła Vera, starając się nie stracić cierpliwości.

W końcu zobaczyła znak, którego potrzebowała:

– Wreszcie!

Wieś wydała jej się obca. Kilka kilometrów temu istniało tu coś na kształt cywilizacji, a tu stały stare drewniane domy, z których większość była opuszczona. „Ciekawe, który z tych domów jest teraz mój?” – pomyślała Vera, przeglądając zdjęcie. Dom stał na samym końcu wioski. Westchnęła – nie było drogi, tylko zdeptana trawa i ślady samochodów.

Poruszając się powoli po trawie, jej mały samochodzik ocierał się o wyboje i korzenie. Zatrzymując się przy domu, Vera przystanęła na chwilę, rozglądając się dookoła. Dom wyglądał na zaniedbany, gdyby nie ścieżka prowadząca na werandę. Trawa na ścieżce była pognieciona, jakby ktoś po niej często chodził, a w pobliżu furtki widniały ślady opon – czasami przejeżdżały tędy samochody.

„Czy Lyosha naprawdę zostawił mi dom z lokatorami?” – pomyślała. Zdecydowanie wyłączając silnik, Wiera wysiadła i podeszła do bramy, która zaskrzypiała tak głośno, że mimowolnie zadrżała. Weszła na ganek. Drzwi były otwarte, co wywołało uśmiech na jej twarzy:

„Oczywiście, to wieś. Dom jest pewnie pusty, więc miejscowi przychodzą i zabierają wszystko, co nie wygląda dobrze” – mruknęła Vera.

Pociągnęła za klamkę i weszła do środka. Jej zdumienie było ogromne: w domu pachniało świeżo parzoną kawą – zapachem, który wydawał się wręcz niemożliwy do wyczucia w opuszczonym domu. Rozejrzała się: pokój był czysty i przytulny, na stole stał laptop. W domu wyraźnie było widać, że ktoś mieszka.

„Nie bój się” – powiedział znajomy głos.

Vera odwróciła się gwałtownie i wszystko przed jej oczami pociemniało.

„Vera, obudź się! Przepraszam, że tak cię wystraszyłam, ale nie miałam innego wyjścia”.

Ledwo otworzyła oczy. Aleksiej siedział przed nią, a sama Wiera leżała na sofie. Uniosła rękę i dotknęła go – był żywy, ciepły. I wyglądał o wiele lepiej niż podczas ich ostatniego spotkania.

„Lesha… czy ja umarłam?” – ledwo zdołała powiedzieć.

Uśmiechnął się:

„Oczywiście, że nie. Nikt nie zginął.”

„Kogo więc pochowaliśmy?” – zapytała oszołomiona.

Aleksiej wzruszył ramionami:

— Manekin. Bardzo drogi i starannie wykonany.

Vera pokręciła głową:

„Nic nie rozumiem. Co tu się dzieje?”

Aleksiej odchylił się na krześle i zaczął wyjaśniać. Wiera domyśliła się już wielu rzeczy. Kochanek Milany odbywał staż w Indiach i, według Aleksieja, stamtąd przywiózł powolną truciznę, którą lekarz wybrany przez Milanę stopniowo go zatruł.

Początkowo Aleksiej nawet nie mógł uwierzyć, że coś jest nie tak. Podejrzenia pojawiły się później, gdy przeniósł już większość swojego majątku do Mediolanu.

— Widzisz, musiałem coś zrobić, żeby temu zapobiec. Omówiłem wszystko z Miszką. Pamiętasz, ma klinikę na Wasyliwskim? Więc zdecydowaliśmy, że muszę „umrzeć”. Istniało ryzyko, że Milana zażyje ostatnią dawkę trucizny w każdej chwili. W zasadzie wszystko się udało. Pozostało kilka niuansów. Zdaję sobie sprawę, że bardzo cię uraziłem i nie zasługuję na twoją pomoc, ale tylko ty możesz mi pomóc.

Rozmawiali do późna w nocy. Aleksiej szczegółowo przedstawił swój plan, a Wiera natychmiast się zgodziła. Jak mogła odmówić, skoro jej żyjący mąż, którego opłakiwała niemal każdej nocy, siedział przed nią?

Spędzili razem tę noc. Sama Vera podeszła do męża, a on w milczeniu oparł się o jej włosy. Powiedział tylko:

– Przepraszam.

Rano Aleksiej miał właśnie wychodzić. Trzymając go za rękę, powiedziała cicho:

— Wybaczam ci.

Vera spojrzała z lekkim uśmiechem na Milanę, której wyraz twarzy zdradzał wściekłość:

„Co to za nowy testament? To po prostu absurd! Jakie dary? Wszystko, co wymieniasz, od dawna należy do mnie!”

„Istnieje podejrzenie, że Oleksijowi podano jakieś leki. Jak inaczej można wytłumaczyć, że przekazał ci majątek, który już ci przekazano?” – powiedziała spokojnie Wiera.

Milana podskoczyła:

„Co za bzdura? Jakie inne narkotyki? Wszystko jest moje i sprzedam to jutro!”

Notariusz odchrząknął:

„Przykro mi, ale sprzedaż będzie musiała zostać przełożona. Wszystkie te dokumenty wymagają starannego rozpatrzenia i na razie wszystko jest wstrzymane”.

Milana spojrzała groźnie na Verę:

„Zapłacisz za to drogo, i to już wkrótce!” syknęła, chwytając ukochanego za rękę i proponując:

— Porozmawiamy?

„Oczywiście, porozmawiajmy” – odpowiedziała spokojnie Vera.

Milana kontynuowała z uśmiechem:

„Myślisz, że ci cokolwiek dam? Bardzo się mylisz. Nie traciłem tyle czasu na twojego Aleksieja. Pójdziesz tam, gdzie on.”

Vera uśmiechnęła się i odpowiedziała:

“Czy będziesz mnie powoli otruwał, tak jak to zrobiłeś z nim?”

Milana spojrzała na nią z ciekawością:

„Jesteś mądrzejszy, niż myślałem. Tak, otrułem Aleksieja powoli, żeby wyciągnąć jak najwięcej. Ale cię nie potrzebuję. Im szybciej umrzesz, tym lepiej. W Indiach są trucizny, które działają natychmiast i nie pozostawiają śladów w organizmie. Nasi lekarze nigdy ich nie wykryją”.

Roześmiała się głośno, ale Aleksiej nagle pojawił się w pokoju. W chwili, gdy kochanek Milany prawie dopadł Wiery, Aleksiej uderzył go mocno, nokautując. Milana krzyknęła z przerażenia, widząc tego, którego uważała za martwego, i próbowała uciec. Natychmiast jednak została schwytana przez ludzi w mundurach.

Wiera zaczęła się trząść, a Aleksiej wziął ją za rękę:

„Dziękuję. Ale teraz mamy kolejną niedokończoną sprawę.”

Ponownie poszli do notariusza. Sądząc po jego reakcji, był świadomy wszystkich wydarzeń, bo wcale nie był zaskoczony. Aleksiej przekazał Wierze połowę swojego majątku, po czym wstał i powiedział cicho:

„Wybacz mi. Przynajmniej tyle mogę dla ciebie zrobić. Chyba pójdę do wioski. Nie chcę być przy tobie.”

Wiera błąkała się bez celu po mieszkaniu. „Ale dlaczego?” – pomyślała. Wydawało się, że powinna być szczęśliwa: Aleksiej żył, była teraz bardzo bogata i, co najważniejsze, niezależna. Ale w jej duszy czuła pustkę. Coś było nie tak. I nagle zrozumiała: potrzebowała Aleksieja, swojego Lioszy. Choć sprawiało jej to ból, wciąż go kochała.

Wiera wybiegła z domu, wsiadła do samochodu i gwałtownie zerwała się z siedzenia. Teraz wiedziała dokładnie, co musi zrobić. Kiedy dotarła do wioski, zauważyła, że ​​w domach już zaczęły się zapalać światła. Zatrzymała się na niewielkim wzniesieniu, wzięła głęboki oddech. Zobaczyła, jak w domu Aleksieja zapalają się światła i uśmiechnęła się:

„To dobrze. Wszystko idzie tak, jak powinno.”

Kilka minut później zaparkowała przy bramie, wyłączyła silnik i wysiadła. Jej ruchy były mechaniczne, jakby działała na autopilocie. Nagle coś przyszło jej do głowy:

„A co, jeśli mnie nie potrzebuje? A co, jeśli mnie nie kocha?”

Ale od razu zdecydowała, że ​​teraz wszystko będzie jasne. Otworzywszy furtkę, zobaczyła go – Aleksieja, który już schodził po schodach, żeby się z nią spotkać. Podszedł i przyjrzał jej się uważnie.

„Jesteś pewien? Naprawdę cię uraziłem. To nie jest wybaczone.”

„Masz rację, oni nie wybaczają” – odpowiedziała Vera. „Ale jestem gotowa spróbować”.

Aleksiej mocno ją przytulił i cicho westchnął:

„Chyba musiałam przez to wszystko przejść, żeby zrozumieć, jak bardzo cię potrzebuję. Żeby zrozumieć, że ty i ja jesteśmy jednością. Jeśli mi wybaczysz, obiecuję, że nigdy więcej cię nie zawiodę”.

Wiera również westchnęła:

— Lesha, spróbujmy o tym wszystkim zapomnieć. Jakby nic się nie stało. Przecież mamy dopiero 40 lat, mamy szansę zacząć od nowa.

Trzy miesiące później odbył się proces Milany i jej kochanka. Wiera nie mogła być obecna – źle się czuła. Aleksiej był bardzo podekscytowany i gdy tylko zaczęto ogłaszać werdykt, pobiegł do domu. Wiera powitała go nowym, promiennym uśmiechem.

— Vera, jak się masz?

„Nie „ty”, ale „my”” – odpowiedziała z tajemniczym uśmiechem.

„My? O czym ty mówisz? Czy ktoś przyszedł?”

— Jeszcze nie, ale za siedem miesięcy to nastąpi.

Aleksiej patrzył na nią przez dłuższą chwilę, po czym, oszołomiony, zapytał:

„Czy to nie jest żart?”

— Nie, to poważna sprawa.

Aleksiej, nie wierząc w swoje szczęście, wziął ją w ramiona i zaczął nią kręcić w powietrzu, jakby była lekkim puchem. W końcu, stawiając ją na ziemi, powiedział:

„Wiesz, każdy dzień z tobą przynosi mi coraz więcej szczęścia. Myślałam, że nie da się być szczęśliwszą. Ale teraz rozumiem, że się myliłam”.