Malutki otwór lub dołek tuż przed uchem może wydawać się nietypowy, ale często jest to niegroźna cecha wrodzona zwana dołkiem przedusznym.

Rozwija się on przed urodzeniem i zazwyczaj jest obecny przez całe życie człowieka.

Dołki przeduszne powstają we wczesnym rozwoju płodowym, gdy tkanki tworzące ucho zewnętrzne łączą się ze sobą.

Jeśli proces ten nie zostanie zakończony, w pobliżu ucha może pozostać mały otwór lub wąski kanał.

Cecha ta może występować w jednym lub obu uszach. W wielu przypadkach jest dziedziczna, choć mogą ją również mieć osoby bez historii rodzinnej. Eksperci zazwyczaj uważają ją za naturalną zmienność anatomiczną, a nie chorobę.

U większości osób dołek przeduszny nie powoduje żadnych objawów i nie wymaga leczenia. Wiele osób może mieć go przez całe życie, nawet go nie zauważając i nie doświadczając żadnych powikłań.

Jednak otwór może czasami umożliwić bakteriom przedostanie się do małego kanału pod skórą, prowadząc do infekcji. Objawy ostrzegawcze obejmują zaczerwienienie, obrzęk, ból, tkliwość lub wyciek płynu i ropy z otworu. W poważniejszych przypadkach może wystąpić gorączka.

W przypadku rozwoju infekcji, lekarz może zalecić antybiotykoterapię lub drenaż, jeśli utworzy się ropień. W przypadku nawracających infekcji, można rozważyć chirurgiczne usunięcie kanału, aby zapobiec dalszym problemom.

Dołki przeduszne zazwyczaj nie wpływają na słuch, a większość osób z tą cechą ma prawidłową funkcję ucha. W rzadkich przypadkach, jeśli dołek przeduszny występuje wraz z innymi nietypowymi objawami lub cechami, lekarz może zalecić dalszą diagnostykę.

W przypadku bólu, obrzęku, nawracających infekcji, ciągłego sączenia się płynu lub szybkiego wzrostu guzka w pobliżu, konieczna jest konsultacja lekarska. W przeciwnym razie, zazwyczaj wystarczy utrzymać okolicę w czystości i nie ruszać jej. Niewielkie znamię w okolicy ucha często nie jest powodem do niepokoju, ale wszelkie nowe lub niepokojące zmiany powinny zostać zbadane przez lekarza.