A co, gdyby śmierć była tylko przerwą?

To właśnie śmiałe ryzyko podjął człowiek, który w 1967 roku zdecydował się na kriogeniczne zamrożenie, aby przyszła nauka mogła go przywrócić do życia.

Dziś, gdy giganci technologiczni stawiają na nieśmiertelność, powracamy do losów tego wciąż uśpionego pioniera.

W 1967 roku James Hiram Bedford, powalony nieuleczalnym nowotworem, został pierwszym człowiekiem, który podjął próbę krioprezerwacji. Jego nadzieja? Że postęp medycyny nadchodzących dekad pewnego dnia pozwoli mu powrócić do zdrowia. Ponad pół wieku później, jaki jest obecny stan tego przedsięwzięcia?

Kto ukrywał się za Jamesem Bedfordem?

James Hiram Bedford nie był po prostu zdesperowanym pacjentem. Profesor psychologii na Uniwersytecie Kalifornijskim, w głębi duszy był również poszukiwaczem przygód, który wiele podróżował po Afryce, Amazonii, Europie i Ameryce Północnej. Jednak w 1967 roku śmiertelna diagnoza raka nerki wywróciła jego życie do góry nogami. W obliczu ograniczeń ówczesnej medycyny, zwrócił się ku idei uważanej wówczas za rewolucyjną: krioprezerwacji.

Zakład o nieśmiertelność przez zimno

Tę futurystyczną wizję spopularyzował dr Robert Ettinger w swojej książce „The Prospect of Immortality” (Perspektywa nieśmiertelności). Zaintrygowany tą obietnicą, Bedford zainwestował 100 000 dolarów w kriogeniczne zakonserwowanie swojego ciała po śmierci. Zmarł 12 stycznia 1967 roku, w wieku 73 lat. Jego ciało natychmiast poddano obróbce: krew zastąpiono dimetylosulfotlenkiem, substancją mającą chronić narządy, a następnie umieszczono go w zbiorniku z ciekłym azotem w temperaturze -196°C. Tam pozostaje do dziś.

Niespodziewana inspekcja po 24 latach snu

W 1991 roku, 24 lata po umieszczeniu go w krioprezerwacji, organizacja Alcor otworzyła pojemnik Bedforda, aby sprawdzić jego stan. Odkrycia były zarówno fascynujące, jak i niepokojące: jego ciało było zadziwiająco dobrze zachowane, mimo że niektóre partie skóry straciły kolor. Jego twarz wyglądała nawet młodziej niż na swoje 73 lata. Jego oczy pozostały półotwarte, z białawym odcieniem spowodowanym szronem. Pomimo tych obserwacji, nauka wciąż nie dysponuje technologiami niezbędnymi do reanimacji krioprezerwowanego ciała.

Kriogenika: nadzieja czy mrzonka?

James Bedford wciąż śpi w swoim kriokontenerze, otoczony 145 innymi kriokonserwowanymi ciałami, oczekującymi na hipotetyczne przebudzenie. Pozostają jednak pytania: czy proces ten rzeczywiście zachował funkcje jego mózgu? Czy medycyna jutra będzie w stanie naprawić szkody spowodowane śmiercią i zamarzaniem? Czy to wszystko tylko iluzja? Wielu naukowców pozostaje sceptycznych. Uszkodzenia komórkowe spowodowane tworzeniem się kryształków lodu, w połączeniu z brakiem niezawodnych technik resuscytacji, sprawiają, że nadzieja na powrót do życia jest niezwykle niepewna.

Sen, który nigdy nie blaknie

Ponad 50 lat później kriokonserwacja wciąż fascynuje. Miliarderzy tacy jak Jeff Bezos i Elon Musk inwestują ogromne sumy w długowieczność i medycynę regeneracyjną. Jeśli nauka pewnego dnia zdoła pokonać śmierć, czy James Bedford będzie jednym z pierwszych, którzy na tym skorzystają? Czas pokaże…