Umiejętność zwijania języka w rurkę, od dawna kojarzona z genetyką, jest obecnie przedmiotem nowego twierdzenia w odniesieniu do inteligencji.

Czy umiejętność zwijania brzegów języka w kształt litery „U” jest oznaką wyższej inteligencji ?

To twierdzenie krąży obecnie jako odkrycie naukowe: osoby zdolne do tego ruchu mają rzekomo wyższe niż przeciętne IQ.

Jednak żadne poważne badania nie wydają się potwierdzać tego wniosku.

Dostępne badania koncentrują się przede wszystkim na częstotliwości występowania tej umiejętności, jej nabywaniu i przekazywaniu. Nie pozwalają one na wykorzystanie jej jako testu inteligencji ani nawet jako wiarygodnego wskaźnika zdolności poznawczych danej osoby .

Język to niezwykle ruchomy narząd mięśniowy, niezbędny do mówienia, żucia i połykania. Niektórzy potrafią go zginać, zginać, skręcać lub układać w kształt koniczyny, podczas gdy inni mają z tym większe trudności . W badaniu 1001 zdrowych dorosłych przeanalizowano pięć konkretnych ruchów języka. Wyniki pokazują, że umiejętności te różnią się u poszczególnych osób i że osoba potrafiąca wykonać jeden ruch niekoniecznie opanowuje pozostałe. Jednak naukowcy nigdy nie przedstawili tych ruchów jako miary inteligencji .

Język ukształtowany przez genetykę, anatomię i praktykę

Przez dziesięciolecia umiejętność zwijania języka w rulon była opisywana w szkołach jako prosta cecha dziedziczna. Zgodnie z tym starym wyjaśnieniem, jeden dominujący gen wystarczał , aby określić, kto potrafi wykonać ten ruch. To wyjaśnienie jest obecnie uważane za zbytnie uproszczenie. Genetycy zwracają uwagę, że cecha ta nie podlega klasycznemu mendlowskiemu schematowi dziedziczenia i prawdopodobnie zależy od kilku czynników. Dzieci urodzone przez tych samych rodziców, a nawet bliźnięta jednojajowe, mogą wykazywać różne zdolności .

Biolog molekularny Adriana Heguy jasno podsumowuje ograniczenia tego przekonania na łamach „Slate” : „ Po pierwsze, zdolność do zwijania języka nie jest wyłącznie genetyczna, a jej składnik genetyczny może być nawet bardzo niewielki. U bliźniąt jednojajowych (identycznych) zdarza się czasami, że jedno z nich potrafi zwijać język, a drugie nie. Zatem, jeśli istnieje wymiar genetyczny, to z pewnością nie jest on mendlowski, co oznacza, że ​​nie jest kodowany przez pojedynczy gen i w dużej mierze zależy od środowiska – w tym przypadku od praktyki ”. Anatomia jamy ustnej, kontrola mięśni i trening mogą zatem przyczyniać się do tej zdolności.

© Shutterstock

Umiejętność zwijania języka w rulon nie jest jedynie kwestią dziedziczenia genetycznego, ale raczej kombinacją czynników związanych z anatomią, umiejętnościami motorycznymi i praktyką.

Zwijanie języka w rulon to raczej umiejętność motoryczna niż intelektualna

Koncepcja wyższego IQ wydaje się opierać na uproszczonym założeniu : skoro gest wymaga precyzyjnej kontroli motorycznej , to z konieczności wskazywałby na sprawniejsze funkcjonowanie mózgu. Jednak skuteczne wykonanie ukierunkowanego ruchu nie pozwala nam wnioskować o ogólnym poziomie inteligencji. Motoryka mała rzeczywiście opiera się na koordynacji między układem nerwowym a mięśniami, ale zmienia się również w zależności od doświadczenia, cech anatomicznych i nawyków . Na przykład zwijanie języka w rulon może świadczyć o pewnym poziomie sprawności językowej, nie dostarczając informacji o logicznym rozumowaniu, pamięci, zdolnościach werbalnych ani innych aspektach badanych w testach IQ.

Starsze badanie, opublikowane w 1979 roku, badało możliwy związek między umiejętnością zwijania języka w rurkę a dyscyplinami akademickimi wybieranymi przez studentów . Porównano w nim częstość występowania tej cechy w zależności od kierunku studiów, ale nie zmierzono ich inteligencji i nie wykazano, że osoby potrafiące wykonać ten ruch mają wyższe IQ. Dlatego interpretowanie potencjalnej różnicy statystycznej między grupami studentów jako dowodu na wyższą inteligencję jest błędne. Do tej pory w konsultowanej literaturze naukowej nie znaleziono żadnych rzetelnych prac potwierdzających domniemany związek.

© Shutterstock

Zwijanie języka w rulon świadczy o pewnym poziomie sprawności motorycznej, ale nie wykazano silnego związku z wyższym ilorazem inteligencji.

Emeryci: jesteśmy zainteresowani Waszą historią!Emeryt za granicą, emerytura i budżet, rodzina czy niezwykłe anegdoty… Opowiedz nam o swoim codziennym życiu, abyśmy mogli przygotować dla Ciebie kolejne artykuły.

Język nie jest miarą inteligencji ani osobowości.

Założenia łączące tę zdolność z osobowością są równie wątpliwe. Twierdzenie, że osoby wykonujące ten gest są bardziej ekstrawertyczne, bardziej kreatywne, bardziej wytrwałe lub bardziej poszukujące akceptacji, jest przede wszystkim kwestią interpretacji . Ktoś może zwijać język w rulon, ponieważ nauczył się tego w dzieciństwie, ponieważ jego anatomia ułatwia mu ten ruch lub po prostu dlatego, że go ćwiczył. Robienie tego w obecności innych może być zabawą lub demonstracją, ale to odosobnione zachowanie nie wystarcza do stworzenia profilu psychologicznego . Żadna poważna diagnoza nie może zostać oparta na tak pozornie nieszkodliwym geście.

Umiejętność zwijania języka w rurkę pozostaje osobliwą ciekawostką , a nie ukrytym testem inteligencji. Umiejętność ta prawdopodobnie ma podłoże biologiczne, ale nie zależy od pojedynczego genu i może być modyfikowana przez praktykę. Badania naukowe służą przede wszystkim obalaniu starego mitu genetycznego, a nie tworzeniu nowego na temat IQ. Niemożność ułożenia języka w kształt litery „U” nie świadczy o słabości intelektualnej. Umiejętność ta nie dowodzi również, że dana osoba jest inteligentniejsza niż przeciętna .