Wszystko to samo. Milana jest zupe\u0142nie inna. Jest dla mnie jak powiew \u015bwie\u017cego powietrza. <\/p>\n\n\n\n
A ty\u2026 Nadal jestem dla ciebie zbyt mi\u0142a, daj\u0119 ci czas na spakowanie si\u0119 i znalezienie mieszkania. <\/p>\n\n\n\n
Rozumiesz, \u017ce nie masz czego \u017c\u0105da\u0107, prawda? Nigdy nie pracowa\u0142a\u015b, wi\u0119c nie pro\u015b mnie o pieni\u0105dze\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Liosza, ale to ty zabroni\u0142e\u015b mi pracowa\u0107. Powiedzia\u0142e\u015b, \u017ce jako \u017cona takiego cz\u0142owieka jak ty, praca jest nie do przyj\u0119cia.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, powiedzia\u0142em, bo wtedy by\u0142a\u015b moj\u0105 \u017con\u0105. Ale teraz Milana b\u0119dzie na twoim miejscu i b\u0119dziesz mia\u0142 okazj\u0119 sam zarobi\u0107 pieni\u0105dze\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wiera przypomnia\u0142a sobie wszystkie te s\u0142owa, stoj\u0105c na cmentarzu przed \u015bwie\u017cym grobem. Szcz\u0119\u015bcie Aleksego z now\u0105 \u017con\u0105 okaza\u0142o si\u0119 kr\u00f3tkotrwa\u0142e \u2013 zaledwie trzy lata. Wiera wiedzia\u0142a na pewno, \u017ce ostatni rok by\u0142 nieszcz\u0119\u015bliwy. Choroba Aleksego r\u00f3wnie\u017c pozostawi\u0142a wiele pyta\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bAleksiej podejrzewa\u0142 Milan\u0119 o dodanie czego\u015b do jedzenia lub napoj\u00f3w. Rozpocz\u0105\u0142 nawet w\u0142asne \u015bledztwo i powiedzia\u0142 o tym Wierze, ale nie mia\u0142 czasu, \u017ceby doko\u0144czy\u0107 spraw\u0119…<\/p>\n\n\n\n
Miesi\u0105c przed \u015bmierci\u0105 przyszed\u0142 do Very, przeprosi\u0142. Opowiedzia\u0142 jej o szczeg\u00f3\u0142ach swojego \u017cycia, wygl\u0105da\u0142 \u017ale, a serce Very \u015bcisn\u0119\u0142o si\u0119 z b\u00f3lu. Teraz skierowa\u0142a wzrok na pogr\u0105\u017con\u0105 w \u017ca\u0142obie wdow\u0119 \u2013 elegancko ubran\u0105 Milan\u0119 z ciemnym welonem na twarzy i m\u0142odym towarzyszem podtrzymuj\u0105cym j\u0105 pod rami\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Wiera us\u0142ysza\u0142a szepty os\u00f3b obecnych na pogrzebie, pot\u0119piaj\u0105cych Milan\u0119 za brak sumienia. Wiera zrozumia\u0142a: \u015bledztwo musi by\u0107 kontynuowane. Chocia\u017c Aleksiej j\u0105 zdradzi\u0142, nadal go kocha\u0142a. Tak, zachowa\u0142 si\u0119 jak \u0142ajdak, ale nie zas\u0142u\u017cy\u0142 na \u015bmier\u0107. Wiera westchn\u0119\u0142a i skierowa\u0142a si\u0119 do wyj\u015bcia z cmentarza. Przy bramie kto\u015b dotkn\u0105\u0142 jej ramienia. Odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i zobaczy\u0142a Milan\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMam nadziej\u0119, \u017ce rozumiesz, \u017ce nie dostaniesz nic z testamentu mojego m\u0119\u017ca\u201d \u2013 powiedzia\u0142a ch\u0142odno.<\/p>\n\n\n\n
Jej twarz emanowa\u0142a gniewem, cho\u0107 Vera nie dawa\u0142a powod\u00f3w, by s\u0105dzi\u0107 inaczej. Stali w milczeniu przez kilka sekund, niczym dwaj przeciwnicy, gotowi do walki. Potem Vera odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i ruszy\u0142a dalej, s\u0142ysz\u0105c, jak Milana syczy przez z\u0119by:<\/p>\n\n\n\n
“Nawet nie my\u015bl o pr\u00f3bie zdobycia czegokolwiek!”<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej by\u0142 leczony w klinice wybranej przez Milan\u0119, ale Wiera wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bto nie wszystko. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Aleksiej by\u0142 potajemnie monitorowany w innym miejscu, o kt\u00f3rym prawie nikt nie wiedzia\u0142. Wszystko by\u0142o owiane tajemnic\u0105 i wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce rozumia\u0142, \u017ce nie powinno si\u0119 tego ujawnia\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Dzie\u0144 dobry? Wiero Niko\u0142ajewno, musi Pani by\u0107 obecna przy og\u0142oszeniu testamentu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTestament?\u201d Vera u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko. \u201eCzy m\u00f3j by\u0142y mi co\u015b zostawi\u0142?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przepraszam, Vero Nikolaevno, ale nie mog\u0119 o tym rozmawia\u0107 przez telefon. Czy mo\u017cesz do mnie przyj\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce przyjd\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Vera pomy\u015bla\u0142a z u\u015bmiechem: nie potrzebowa\u0142a jego pieni\u0119dzy, ale chcia\u0142a zobaczy\u0107 reakcj\u0119 Milany na og\u0142oszenie testamentu.<\/p>\n\n\n\n
Milana by\u0142a w \u015bwietnym humorze. Obok niej sta\u0142 ten sam m\u0142ody m\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry z zadowoleniem patrzy\u0142 na Ver\u0119 i u\u015bmiecha\u0142 si\u0119. Zgodnie z przewidywaniami Vera, ca\u0142y maj\u0105tek, \u0142\u0105cznie z nieruchomo\u015bciami, trafi\u0142 do Milany. Ostatecznie jednak notariusz oznajmi\u0142, \u017ce pozosta\u0142 jeszcze jeden obiekt \u2013 dom po\u0142o\u017cony w odleg\u0142ej wiosce, sto kilometr\u00f3w od miasta.<\/p>\n\n\n\n
Milana roze\u015bmia\u0142a si\u0119 serdecznie:<\/p>\n\n\n\n
\u201eStara \u017cona ma stare graty. Ale nie martw si\u0119, Vera, nie zabior\u0119 ci tej chaty. I tak nie masz gdzie mieszka\u0107, wynajmujesz. Teraz masz swoje w\u0142asne \u201emieszkanie\u201d!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Vera nie odpowiedzia\u0142a, w milczeniu wzi\u0119\u0142a dokumenty i wysz\u0142a z biura. \u201eC\u00f3\u017c, to wygl\u0105da na pocz\u0105tek ma\u0142ej przygody\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. Wsiadaj\u0105c do samochodu, ponownie spojrza\u0142a na adres.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMam wolne, mog\u0119 p\u00f3j\u015b\u0107 i zobaczy\u0107\u201d \u2013 postanowi\u0142a Wiera, tym bardziej \u017ce nie wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bLyosha ma dom w tak odleg\u0142ym miejscu.<\/p>\n\n\n\n
Podr\u00f3\u017c zaj\u0119\u0142a jej prawie trzy godziny, dwa razy si\u0119 zgubi\u0142a i zacz\u0119\u0142a si\u0119 nawet denerwowa\u0107:<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak to mo\u017cliwe, \u017ce droga jest tak s\u0142abo oznakowana? \u017badnych znak\u00f3w, tylko zakr\u0119ty\u201d \u2013 mrukn\u0119\u0142a Vera, staraj\u0105c si\u0119 nie straci\u0107 cierpliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu zobaczy\u0142a znak, kt\u00f3rego potrzebowa\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Wreszcie!<\/p>\n\n\n\n
Wie\u015b wyda\u0142a jej si\u0119 obca. Kilka kilometr\u00f3w temu istnia\u0142o tu co\u015b na kszta\u0142t cywilizacji, a tu sta\u0142y stare drewniane domy, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 by\u0142a opuszczona. \u201eCiekawe, kt\u00f3ry z tych dom\u00f3w jest teraz m\u00f3j?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a Vera, przegl\u0105daj\u0105c zdj\u0119cie. Dom sta\u0142 na samym ko\u0144cu wioski. Westchn\u0119\u0142a \u2013 nie by\u0142o drogi, tylko zdeptana trawa i \u015blady samochod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Poruszaj\u0105c si\u0119 powoli po trawie, jej ma\u0142y samochodzik ociera\u0142 si\u0119 o wyboje i korzenie. Zatrzymuj\u0105c si\u0119 przy domu, Vera przystan\u0119\u0142a na chwil\u0119, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 dooko\u0142a. Dom wygl\u0105da\u0142 na zaniedbany, gdyby nie \u015bcie\u017cka prowadz\u0105ca na werand\u0119. Trawa na \u015bcie\u017cce by\u0142a pognieciona, jakby kto\u015b po niej cz\u0119sto chodzi\u0142, a w pobli\u017cu furtki widnia\u0142y \u015blady opon \u2013 czasami przeje\u017cd\u017ca\u0142y t\u0119dy samochody.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy Lyosha naprawd\u0119 zostawi\u0142 mi dom z lokatorami?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. Zdecydowanie wy\u0142\u0105czaj\u0105c silnik, Wiera wysiad\u0142a i podesz\u0142a do bramy, kt\u00f3ra zaskrzypia\u0142a tak g\u0142o\u015bno, \u017ce mimowolnie zadr\u017ca\u0142a. Wesz\u0142a na ganek. Drzwi by\u0142y otwarte, co wywo\u0142a\u0142o u\u015bmiech na jej twarzy:<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, to wie\u015b. Dom jest pewnie pusty, wi\u0119c miejscowi przychodz\u0105 i zabieraj\u0105 wszystko, co nie wygl\u0105da dobrze\u201d \u2013 mrukn\u0119\u0142a Vera.<\/p>\n\n\n\n
Poci\u0105gn\u0119\u0142a za klamk\u0119 i wesz\u0142a do \u015brodka. Jej zdumienie by\u0142o ogromne: w domu pachnia\u0142o \u015bwie\u017co parzon\u0105 kaw\u0105 \u2013 zapachem, kt\u00f3ry wydawa\u0142 si\u0119 wr\u0119cz niemo\u017cliwy do wyczucia w opuszczonym domu. Rozejrza\u0142a si\u0119: pok\u00f3j by\u0142 czysty i przytulny, na stole sta\u0142 laptop. W domu wyra\u017anie by\u0142o wida\u0107, \u017ce kto\u015b mieszka.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie b\u00f3j si\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142 znajomy g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n
Vera odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 gwa\u0142townie i wszystko przed jej oczami pociemnia\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u201eVera, obud\u017a si\u0119! Przepraszam, \u017ce tak ci\u0119 wystraszy\u0142am, ale nie mia\u0142am innego wyj\u015bcia\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ledwo otworzy\u0142a oczy. Aleksiej siedzia\u0142 przed ni\u0105, a sama Wiera le\u017ca\u0142a na sofie. Unios\u0142a r\u0119k\u0119 i dotkn\u0119\u0142a go \u2013 by\u0142 \u017cywy, ciep\u0142y. I wygl\u0105da\u0142 o wiele lepiej ni\u017c podczas ich ostatniego spotkania.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLesha\u2026 czy ja umar\u0142am?\u201d \u2013 ledwo zdo\u0142a\u0142a powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
U\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce nie. Nikt nie zgin\u0105\u0142.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eKogo wi\u0119c pochowali\u015bmy?\u201d \u2013 zapyta\u0142a oszo\u0142omiona.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej wzruszy\u0142 ramionami:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Manekin. Bardzo drogi i starannie wykonany.<\/p>\n\n\n\n
Vera pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105:<\/p>\n\n\n\n
\u201eNic nie rozumiem. Co tu si\u0119 dzieje?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej odchyli\u0142 si\u0119 na krze\u015ble i zacz\u0105\u0142 wyja\u015bnia\u0107. Wiera domy\u015bli\u0142a si\u0119 ju\u017c wielu rzeczy. Kochanek Milany odbywa\u0142 sta\u017c w Indiach i, wed\u0142ug Aleksieja, stamt\u0105d przywi\u00f3z\u0142 powoln\u0105 trucizn\u0119, kt\u00f3r\u0105 lekarz wybrany przez Milan\u0119 stopniowo go zatru\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Pocz\u0105tkowo Aleksiej nawet nie m\u00f3g\u0142 uwierzy\u0107, \u017ce co\u015b jest nie tak. Podejrzenia pojawi\u0142y si\u0119 p\u00f3\u017aniej, gdy przeni\u00f3s\u0142 ju\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 swojego maj\u0105tku do Mediolanu.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Widzisz, musia\u0142em co\u015b zrobi\u0107, \u017ceby temu zapobiec. Om\u00f3wi\u0142em wszystko z Miszk\u0105. Pami\u0119tasz, ma klinik\u0119 na Wasyliwskim? Wi\u0119c zdecydowali\u015bmy, \u017ce musz\u0119 \u201eumrze\u0107\u201d. Istnia\u0142o ryzyko, \u017ce Milana za\u017cyje ostatni\u0105 dawk\u0119 trucizny w ka\u017cdej chwili. W zasadzie wszystko si\u0119 uda\u0142o. Pozosta\u0142o kilka niuans\u00f3w. Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce bardzo ci\u0119 urazi\u0142em i nie zas\u0142uguj\u0119 na twoj\u0105 pomoc, ale tylko ty mo\u017cesz mi pom\u00f3c.<\/p>\n\n\n\n
Rozmawiali do p\u00f3\u017ana w nocy. Aleksiej szczeg\u00f3\u0142owo przedstawi\u0142 sw\u00f3j plan, a Wiera natychmiast si\u0119 zgodzi\u0142a. Jak mog\u0142a odm\u00f3wi\u0107, skoro jej \u017cyj\u0105cy m\u0105\u017c, kt\u00f3rego op\u0142akiwa\u0142a niemal ka\u017cdej nocy, siedzia\u0142 przed ni\u0105?<\/p>\n\n\n\n
Sp\u0119dzili razem t\u0119 noc. Sama Vera podesz\u0142a do m\u0119\u017ca, a on w milczeniu opar\u0142 si\u0119 o jej w\u0142osy. Powiedzia\u0142 tylko:<\/p>\n\n\n\n
– Przepraszam.<\/p>\n\n\n\n
Rano Aleksiej mia\u0142 w\u0142a\u015bnie wychodzi\u0107. Trzymaj\u0105c go za r\u0119k\u0119, powiedzia\u0142a cicho:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wybaczam ci.<\/p>\n\n\n\n
Vera spojrza\u0142a z lekkim u\u015bmiechem na Milan\u0119, kt\u00f3rej wyraz twarzy zdradza\u0142 w\u015bciek\u0142o\u015b\u0107:<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo to za nowy testament? To po prostu absurd! Jakie dary? Wszystko, co wymieniasz, od dawna nale\u017cy do mnie!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eIstnieje podejrzenie, \u017ce Oleksijowi podano jakie\u015b leki. Jak inaczej mo\u017cna wyt\u0142umaczy\u0107, \u017ce przekaza\u0142 ci maj\u0105tek, kt\u00f3ry ju\u017c ci przekazano?\u201d \u2013 powiedzia\u0142a spokojnie Wiera.<\/p>\n\n\n\n
Milana podskoczy\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo za bzdura? Jakie inne narkotyki? Wszystko jest moje i sprzedam to jutro!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Notariusz odchrz\u0105kn\u0105\u0142:<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzykro mi, ale sprzeda\u017c b\u0119dzie musia\u0142a zosta\u0107 prze\u0142o\u017cona. Wszystkie te dokumenty wymagaj\u0105 starannego rozpatrzenia i na razie wszystko jest wstrzymane\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Milana spojrza\u0142a gro\u017anie na Ver\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eZap\u0142acisz za to drogo, i to ju\u017c wkr\u00f3tce!\u201d sykn\u0119\u0142a, chwytaj\u0105c ukochanego za r\u0119k\u0119 i proponuj\u0105c:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Porozmawiamy?<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, porozmawiajmy\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Vera.<\/p>\n\n\n\n
Milana kontynuowa\u0142a z u\u015bmiechem:<\/p>\n\n\n\n
\u201eMy\u015blisz, \u017ce ci cokolwiek dam? Bardzo si\u0119 mylisz. Nie traci\u0142em tyle czasu na twojego Aleksieja. P\u00f3jdziesz tam, gdzie on.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Vera u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i odpowiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
“Czy b\u0119dziesz mnie powoli otruwa\u0142, tak jak to zrobi\u0142e\u015b z nim?”<\/p>\n\n\n\n
Milana spojrza\u0142a na ni\u0105 z ciekawo\u015bci\u0105:<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeste\u015b m\u0105drzejszy, ni\u017c my\u015bla\u0142em. Tak, otru\u0142em Aleksieja powoli, \u017ceby wyci\u0105gn\u0105\u0107 jak najwi\u0119cej. Ale ci\u0119 nie potrzebuj\u0119. Im szybciej umrzesz, tym lepiej. W Indiach s\u0105 trucizny, kt\u00f3re dzia\u0142aj\u0105 natychmiast i nie pozostawiaj\u0105 \u015blad\u00f3w w organizmie. Nasi lekarze nigdy ich nie wykryj\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Roze\u015bmia\u0142a si\u0119 g\u0142o\u015bno, ale Aleksiej nagle pojawi\u0142 si\u0119 w pokoju. W chwili, gdy kochanek Milany prawie dopad\u0142 Wiery, Aleksiej uderzy\u0142 go mocno, nokautuj\u0105c. Milana krzykn\u0119\u0142a z przera\u017cenia, widz\u0105c tego, kt\u00f3rego uwa\u017ca\u0142a za martwego, i pr\u00f3bowa\u0142a uciec. Natychmiast jednak zosta\u0142a schwytana przez ludzi w mundurach.<\/p>\n\n\n\n
Wiera zacz\u0119\u0142a si\u0119 trz\u0105\u015b\u0107, a Aleksiej wzi\u0105\u0142 j\u0105 za r\u0119k\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119kuj\u0119. Ale teraz mamy kolejn\u0105 niedoko\u0144czon\u0105 spraw\u0119.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ponownie poszli do notariusza. S\u0105dz\u0105c po jego reakcji, by\u0142 \u015bwiadomy wszystkich wydarze\u0144, bo wcale nie by\u0142 zaskoczony. Aleksiej przekaza\u0142 Wierze po\u0142ow\u0119 swojego maj\u0105tku, po czym wsta\u0142 i powiedzia\u0142 cicho:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWybacz mi. Przynajmniej tyle mog\u0119 dla ciebie zrobi\u0107. Chyba p\u00f3jd\u0119 do wioski. Nie chc\u0119 by\u0107 przy tobie.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wiera b\u0142\u0105ka\u0142a si\u0119 bez celu po mieszkaniu. \u201eAle dlaczego?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce powinna by\u0107 szcz\u0119\u015bliwa: Aleksiej \u017cy\u0142, by\u0142a teraz bardzo bogata i, co najwa\u017cniejsze, niezale\u017cna. Ale w jej duszy czu\u0142a pustk\u0119. Co\u015b by\u0142o nie tak. I nagle zrozumia\u0142a: potrzebowa\u0142a Aleksieja, swojego Lioszy. Cho\u0107 sprawia\u0142o jej to b\u00f3l, wci\u0105\u017c go kocha\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Wiera wybieg\u0142a z domu, wsiad\u0142a do samochodu i gwa\u0142townie zerwa\u0142a si\u0119 z siedzenia. Teraz wiedzia\u0142a dok\u0142adnie, co musi zrobi\u0107. Kiedy dotar\u0142a do wioski, zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce \u200b\u200bw domach ju\u017c zacz\u0119\u0142y si\u0119 zapala\u0107 \u015bwiat\u0142a. Zatrzyma\u0142a si\u0119 na niewielkim wzniesieniu, wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech. Zobaczy\u0142a, jak w domu Aleksieja zapalaj\u0105 si\u0119 \u015bwiat\u0142a i u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo dobrze. Wszystko idzie tak, jak powinno.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Kilka minut p\u00f3\u017aniej zaparkowa\u0142a przy bramie, wy\u0142\u0105czy\u0142a silnik i wysiad\u0142a. Jej ruchy by\u0142y mechaniczne, jakby dzia\u0142a\u0142a na autopilocie. Nagle co\u015b przysz\u0142o jej do g\u0142owy:<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co, je\u015bli mnie nie potrzebuje? A co, je\u015bli mnie nie kocha?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ale od razu zdecydowa\u0142a, \u017ce \u200b\u200bteraz wszystko b\u0119dzie jasne. Otworzywszy furtk\u0119, zobaczy\u0142a go \u2013 Aleksieja, kt\u00f3ry ju\u017c schodzi\u0142 po schodach, \u017ceby si\u0119 z ni\u0105 spotka\u0107. Podszed\u0142 i przyjrza\u0142 jej si\u0119 uwa\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeste\u015b pewien? Naprawd\u0119 ci\u0119 urazi\u0142em. To nie jest wybaczone.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eMasz racj\u0119, oni nie wybaczaj\u0105\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Vera. \u201eAle jestem gotowa spr\u00f3bowa\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej mocno j\u0105 przytuli\u0142 i cicho westchn\u0105\u0142:<\/p>\n\n\n\n
\u201eChyba musia\u0142am przez to wszystko przej\u015b\u0107, \u017ceby zrozumie\u0107, jak bardzo ci\u0119 potrzebuj\u0119. \u017beby zrozumie\u0107, \u017ce ty i ja jeste\u015bmy jedno\u015bci\u0105. Je\u015bli mi wybaczysz, obiecuj\u0119, \u017ce nigdy wi\u0119cej ci\u0119 nie zawiod\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wiera r\u00f3wnie\u017c westchn\u0119\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Lesha, spr\u00f3bujmy o tym wszystkim zapomnie\u0107. Jakby nic si\u0119 nie sta\u0142o. Przecie\u017c mamy dopiero 40 lat, mamy szans\u0119 zacz\u0105\u0107 od nowa.<\/p>\n\n\n\n
Trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej odby\u0142 si\u0119 proces Milany i jej kochanka. Wiera nie mog\u0142a by\u0107 obecna \u2013 \u017ale si\u0119 czu\u0142a. Aleksiej by\u0142 bardzo podekscytowany i gdy tylko zacz\u0119to og\u0142asza\u0107 werdykt, pobieg\u0142 do domu. Wiera powita\u0142a go nowym, promiennym u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Vera, jak si\u0119 masz?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie \u201ety\u201d, ale \u201emy\u201d\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a z tajemniczym u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMy? O czym ty m\u00f3wisz? Czy kto\u015b przyszed\u0142?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Jeszcze nie, ale za siedem miesi\u0119cy to nast\u0105pi.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej patrzy\u0142 na ni\u0105 przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, po czym, oszo\u0142omiony, zapyta\u0142:<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy to nie jest \u017cart?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie, to powa\u017cna sprawa.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej, nie wierz\u0105c w swoje szcz\u0119\u015bcie, wzi\u0105\u0142 j\u0105 w ramiona i zacz\u0105\u0142 ni\u0105 kr\u0119ci\u0107 w powietrzu, jakby by\u0142a lekkim puchem. W ko\u0144cu, stawiaj\u0105c j\u0105 na ziemi, powiedzia\u0142:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, ka\u017cdy dzie\u0144 z tob\u0105 przynosi mi coraz wi\u0119cej szcz\u0119\u015bcia. My\u015bla\u0142am, \u017ce nie da si\u0119 by\u0107 szcz\u0119\u015bliwsz\u0105. Ale teraz rozumiem, \u017ce si\u0119 myli\u0142am\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u201eDaj spok\u00f3j, bez dramat\u00f3w. Mam do\u015b\u0107 twojego ci\u0105g\u0142ego niezadowolonego spojrzenia. Wszystko to samo. Milana jest zupe\u0142nie inna. Jest dla mnie jak powiew \u015bwie\u017cego \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":33784,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-33783","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/33783","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=33783"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/33783\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":33785,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/33783\/revisions\/33785"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/33784"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=33783"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=33783"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=33783"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}