W Niemczech, na pocz\u0105tku lat 80., pewna sprawa s\u0105dowa wstrz\u0105sn\u0119\u0142a krajem i nadal dzieli opini\u0119 publiczn\u0105, mimo \u017ce min\u0119\u0142o ju\u017c ponad czterdzie\u015bci lat. <\/p>\n\n\n\n
Chodzi o Marianne Bachmeier, matk\u0119, kt\u00f3ra w trakcie rozprawy s\u0105dowej wyci\u0105gn\u0119\u0142a bro\u0144 i bezlito\u015bnie zabi\u0142a morderc\u0119 swojej siedmioletniej c\u00f3rki. <\/p>\n\n\n\n
Ta historia tragedii, sprawiedliwo\u015bci i zemsty pozostaje jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych w historii Niemiec.<\/p>\n\n\n\n
W 1980 roku siedmioletnia Anna opu\u015bci\u0142a dom rodzinny po k\u0142\u00f3tni z matk\u0105. Nast\u0119pnie spotka\u0142a 35-letniego Klausa Grabowskiego, by\u0142ego przest\u0119pc\u0119 seksualnego, skazanego ju\u017c za molestowanie dzieci. Grabowski przetrzymywa\u0142 dziecko w swoim mieszkaniu przez kilka godzin, po czym udusi\u0142 je i ukry\u0142 cia\u0142o w plastikowej torbie. Zbrodnia wywo\u0142a\u0142a oburzenie w ca\u0142ym kraju.<\/p>\n\n\n\n
Dwa lata p\u00f3\u017aniej sprawa trafi\u0142a do s\u0105du. Na sali s\u0105dowej Marianne Bachmeier, matka Anny, wys\u0142ucha\u0142a szczeg\u00f3\u0142\u00f3w zbrodni. Przyt\u0142oczona \u017calem, nagle wyci\u0105gn\u0119\u0142a pistolet i odda\u0142a siedem strza\u0142\u00f3w. Sze\u015b\u0107 trafi\u0142o Grabowskiego, kt\u00f3ry zmar\u0142 natychmiast, na oczach s\u0119dzi\u00f3w, prawnik\u00f3w i dziennikarzy.<\/p>\n\n\n\n
Na sali s\u0105dowej natychmiast wybuch\u0142 chaos. Matka nie pr\u00f3bowa\u0142a ucieka\u0107. Pozwoli\u0142a si\u0119 aresztowa\u0107, nieruchoma, z wpatrzonym wzrokiem. Niemieckie media szybko okrzykn\u0119\u0142y j\u0105 \u201em\u015bciw\u0105 matk\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Od pierwszych godzin kraj by\u0142 podzielony. Dla jednych Marianne uosabia\u0142a b\u00f3l matki, kt\u00f3rej odm\u00f3wiono sprawiedliwo\u015bci i kt\u00f3ra pom\u015bci\u0142a swoj\u0105 c\u00f3rk\u0119. Dla innych otworzy\u0142a niebezpieczne drzwi do samos\u0105du. Debata sta\u0142a si\u0119 kwesti\u0105 og\u00f3lnokrajow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W 1983 roku, po dw\u00f3ch latach post\u0119powania, zapad\u0142 wyrok. Marianne zosta\u0142a uznana winn\u0105 zab\u00f3jstwa i nielegalnego posiadania broni palnej. Zosta\u0142a skazana na sze\u015b\u0107 lat wi\u0119zienia, ale odsiedzia\u0142a tylko trzy lata, zanim zosta\u0142a zwolniona.<\/p>\n\n\n\n
\u00d3wczesne sonda\u017ce wykaza\u0142y, \u017ce opinia publiczna by\u0142a g\u0142\u0119boko podzielona: niekt\u00f3rzy uwa\u017cali wyrok za zbyt surowy, inni za zbyt \u0142agodny.<\/p>\n\n\n\n
\u017bycie Marianne Bachmeier by\u0142o ju\u017c naznaczone g\u0142\u0119bokimi ranami. Jej ojciec nale\u017ca\u0142 do Waffen-SS, ona sama do\u015bwiadczy\u0142a przemocy i porzuci\u0142a dw\u00f3jk\u0119 dzieci do adopcji, zanim samotnie wychowa\u0142a Ann\u0119, swoj\u0105 trzeci\u0105 c\u00f3rk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Lata p\u00f3\u017aniej, w 1995 roku, przyzna\u0142a, \u017ce \u200b\u200bjej dzia\u0142anie nie by\u0142o czysto impulsywne. Przyzna\u0142a, \u017ce \u200b\u200bdzia\u0142a\u0142a z premedytacj\u0105, twierdz\u0105c, \u017ce chcia\u0142a zapobiec dalszemu szarganiu pami\u0119ci jej c\u00f3rki przez Grabowskiego w s\u0105dzie.<\/p>\n\n\n\n
Po wyj\u015bciu na wolno\u015b\u0107 Marianne pr\u00f3bowa\u0142a odbudowa\u0107 swoje \u017cycie z dala od blasku fleszy, ale tragedia wci\u0105\u017c j\u0105 prze\u015bladowa\u0142a. W 1996 roku zmar\u0142a na raka w wieku zaledwie 46 lat.<\/p>\n\n\n\n
Jej historia pozostaje jedn\u0105 z najbardziej poruszaj\u0105cych wiadomo\u015bci w Niemczech, stawiaj\u0105c uniwersalne pytanie: jak daleko mo\u017ce posun\u0105\u0107 si\u0119 z\u0142amana \u017ca\u0142ob\u0105 matka i gdzie przebiega granica mi\u0119dzy sprawiedliwo\u015bci\u0105 a zemst\u0105?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"W Niemczech, na pocz\u0105tku lat 80., pewna sprawa s\u0105dowa wstrz\u0105sn\u0119\u0142a krajem i nadal dzieli opini\u0119 publiczn\u0105, mimo \u017ce min\u0119\u0142o ju\u017c ponad czterdzie\u015bci lat. \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":25741,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-25740","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/25740","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=25740"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/25740\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":25742,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/25740\/revisions\/25742"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/25741"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=25740"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=25740"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=25740"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}