Dziwne, jak co\u015b, co mia\u0142o by\u0107 pi\u0119kne, mo\u017ce zacz\u0105\u0107 przypomina\u0107 przetrwanie. <\/p>\n\n\n\n
Czasami wcale nie chodzi o nami\u0119tno\u015b\u0107. Chodzi o cisz\u0119. <\/p>\n\n\n\n
O to, by nie chcie\u0107 siedzie\u0107 sama ze swoimi my\u015blami ani jednej nocy d\u0142u\u017cej. <\/p>\n\n\n\n
Dla niekt\u00f3rych kobiet blisko\u015b\u0107 staje si\u0119 ko\u0142em ratunkowym. Jedyny moment, kiedy przestaj\u0105 za du\u017co my\u015ble\u0107, przestaj\u0105 czu\u0107 si\u0119 niezauwa\u017cone, przestaj\u0105 czu\u0107 si\u0119\u2026 puste. <\/p>\n\n\n\n
Nie chodzi o obsesj\u0119 czy dramatyzowanie, to po prostu jedyny moment, kiedy ich serce w ko\u0144cu milknie. Ona nazywa to po\u0142\u0105czeniem, ale w g\u0142\u0119bi duszy goni za pocieszeniem. <\/p>\n\n\n\n
Bo pocieszenie wydaje si\u0119 mi\u0142o\u015bci\u0105, gdy jest si\u0119 zbyt d\u0142ugo samotnym.<\/p>\n\n\n\n
Nie chodzi o to, kim ona jest. Chodzi o t\u0119 kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119, w kt\u00f3rej czuje si\u0119 kochana. Po prostu pragnie ciep\u0142a, jakiego\u015b znaku, \u017ce jest dla kogo\u015b wa\u017cna. Mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest ju\u017c celem, liczy si\u0119 spok\u00f3j. Nawet nie zdaje sobie sprawy, \u017ce goni za pocieszeniem, a nie za trosk\u0105. Wie tylko, \u017ce przytulenie daje poczucie bezpiecze\u0144stwa, ni\u017c szczero\u015b\u0107. Czasami spok\u00f3j wydaje si\u0119 cenniejszy ni\u017c prawda. Bo prawda boli bardziej ni\u017c chwilowe ciep\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy wszystko zwalnia, wpada w panik\u0119. Wiadomo\u015bci cichn\u0105, po\u0142\u0105czenia cichn\u0105 i nagle robi si\u0119 zbyt cicho. Nawet nie t\u0119skni za t\u0105 osob\u0105, nie tak naprawd\u0119. T\u0119skni za poczuciem bycia potrzebn\u0105. Zaczyna si\u0119 zastanawia\u0107, czy sobie tego wszystkiego nie wyobrazi\u0142a. I ta my\u015bl \u0142amie j\u0105 bardziej ni\u017c po\u017cegnanie. Cisza po blisko\u015bci jest najtrudniejsza. Bo wtedy przypomina sobie, \u017ce tak naprawd\u0119 nigdy nie zosta\u0142a dostrze\u017cona.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli to intensywne, to musi by\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107, tak sobie wmawia. Jest uzale\u017cniona od emocji, a nie od rzeczywisto\u015bci. Spokojna mi\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 nudna, cho\u0107 to w\u0142a\u015bnie ona trwa. My\u015bli, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 powinna p\u0142on\u0105\u0107. Ale prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107, ta, kt\u00f3ra trwa, ledwo wydaje d\u017awi\u0119k. Myli podniecenie z emocj\u0105. Ale emocje, kt\u00f3re nie trwaj\u0105 d\u0142ugo, to nie wi\u0119\u017a \u2013 to ucieczka.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy jej my\u015bli staj\u0105 si\u0119 g\u0142o\u015bne, nie p\u0142acze ani nie m\u00f3wi o tym g\u0142o\u015bno. Zamiast tego si\u0119ga po kogo\u015b. Bo to na chwil\u0119 sprawia, \u017ce \u200b\u200bb\u00f3l ustaje. To wszystko, czego naprawd\u0119 pragnie \u2013 cisza. Myli rozproszenie uwagi z uzdrowieniem. Ale uzdrowienie nigdy nie przychodzi z tego, do czego si\u0119 ucieka, tylko z tego, z czym si\u0119 mierzy. Nie biegnie ku mi\u0142o\u015bci, ucieka od samotno\u015bci. I ci\u0105gle gubi siebie gdzie\u015b pomi\u0119dzy.<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3wisz co\u015b mi\u0142ego, a ona si\u0119 rozja\u015bnia. Ale to uczucie szybko ga\u015bnie. Komplementy s\u0105 dla niej jak tlen, ale nigdy nie trwaj\u0105 wiecznie. Zawsze potrzebuje czego\u015b wi\u0119cej, \u017ceby czu\u0107 si\u0119 dobrze. Nie chce uwagi; chce zapewnienia. I jest zm\u0119czona poleganiem na s\u0142owach, \u017ceby poczu\u0107 si\u0119 spe\u0142niona. Kiedy polegasz na innych, aby okre\u015bli\u0107 swoj\u0105 warto\u015b\u0107, zapominasz, jak j\u0105 zdefiniowa\u0107 samemu. I to te\u017c jest cichy rodzaj z\u0142amanego serca.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy kto\u015b si\u0119 od niej oddala, cho\u0107by odrobin\u0119, za bardzo wszystko analizuje. \u201eCzy zrobi\u0142am co\u015b z\u0142ego?\u201d \u201eCzy si\u0119 nudzili?\u201d Cisza w jej wn\u0119trzu przeradza si\u0119 w burz\u0119. Pr\u00f3buje wi\u0119c to naprawi\u0107, nawet gdy nie ma czego. Myli przestrze\u0144 ze strat\u0105. I w ko\u0144cu gubi si\u0119, pr\u00f3buj\u0105c utrzyma\u0107 innych blisko. Przera\u017ca j\u0105 my\u015bl o byciu zapomnian\u0105. Bo kiedy\u015b kto\u015b, kogo kocha\u0142a, rzeczywi\u015bcie zapomnia\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nie dlatego, \u017ce jej nie zale\u017cy. Chodzi o to, \u017ce cisza mi\u0119dzy zako\u0144czeniami zbyt mocno boli. Wype\u0142nia j\u0105 kim\u015b nowym, zanim b\u0119dzie musia\u0142a zmierzy\u0107 si\u0119 z tym, co czuje. \u0141atwiej jest i\u015b\u0107 dalej ni\u017c ogl\u0105da\u0107 si\u0119 za siebie. Ale w g\u0142\u0119bi duszy wie, \u017ce tylko odwleka b\u00f3l. Ka\u017cda nowa osoba wydaje si\u0119 jak nowy pocz\u0105tek, ale ko\u0144czy si\u0119 tak samo. Bo pr\u00f3buje uleczy\u0107 ran\u0119, kt\u00f3ra nigdy si\u0119 nie goi, gdy jest si\u0119 w czyjej\u015b obecno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Nie chodzi o ego. Chodzi o uziemienie. Bycie po\u017c\u0105dan\u0105 sprawia, \u017ce \u200b\u200bzn\u00f3w czuje si\u0119 prawdziwa, jakby istnia\u0142a. Uwaga j\u0105 uspokaja, a\u017c w ko\u0144cu przestaje. Myli bycie po\u017c\u0105dan\u0105 z byciem cenion\u0105. Ale jedno znika, gdy drugie tak naprawd\u0119 nigdy nie istnia\u0142o. Jej spok\u00f3j zale\u017cy od czyjego\u015b zainteresowania. A spok\u00f3j, kt\u00f3ry nie jest tw\u00f3j, nigdy nie trwa d\u0142ugo.<\/p>\n\n\n\n
\u015amiech, ciep\u0142o, nocne rozmowy \u2013 to wszystko przypomina dom. Ale kiedy ta chwila przemija, u\u015bwiadamia sobie, \u017ce to wcale nie by\u0142 dom. Tylko schronienie przed burz\u0105, z kt\u00f3r\u0105 jeszcze si\u0119 nie zmierzy\u0142a. Zawsze buduje mi\u0142o\u015b\u0107 z rzeczy doczesnych. A potem zastanawia si\u0119, dlaczego nic nie trwa wiecznie. Nie chce ju\u017c ba\u015bni, tylko bezpiecze\u0144stwa. Nawet je\u015bli to bezpiecze\u0144stwo powoli j\u0105 \u0142amie.<\/p>\n\n\n\n
To ta cisza, kiedy wszystko si\u0119 ko\u0144czy. Ta, kt\u00f3ra uderza mocniej, ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142a. M\u00f3wi sobie, \u017ce wszystko w porz\u0105dku, ale cichy g\u0142os szepcze: \u201eDlaczego wci\u0105\u017c to robi\u0119?\u201d. To nie \u017cal \u2013 to \u015bwiadomo\u015b\u0107. A \u015bwiadomo\u015b\u0107 zawsze najpierw przychodzi z b\u00f3lem. Najtrudniejsze nie jest p\u00f3j\u015bcie dalej \u2013 to dostrze\u017cenie schematu. Bo kiedy ju\u017c go dostrze\u017ce, nie mo\u017ce ju\u017c udawa\u0107, \u017ce to mi\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Marzy o tym, by by\u0107 widzian\u0105, zrozumian\u0105, bezpieczn\u0105 \u2013 ale kiedy to si\u0119 dzieje, nie wie, co robi\u0107. Prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 zbyt cicha. Zbyt spokojna. I zapomnia\u0142a, jak \u017cy\u0107 bez ha\u0142asu. Wci\u0105\u017c szuka spokoju w burzach. Bo burze to jedyna rzecz, kt\u00f3rej nauczy\u0142a si\u0119, by przetrwa\u0107. A jednak w g\u0142\u0119bi duszy jest zm\u0119czona. Zm\u0119czona myleniem chaosu z trosk\u0105, a ha\u0142asu z mi\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Nie mo\u017cesz jej za to os\u0105dza\u0107. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzi, kt\u00f3rzy goni\u0105 za intensywno\u015bci\u0105, po prostu pr\u00f3buje poczu\u0107 co\u015b, co dawno temu stracili. Nie chodzi o to, \u017ceby chcie\u0107 za du\u017co. Chodzi o to, \u017ceby nigdy nie mie\u0107 do\u015b\u0107. A kiedy to zrozumiesz, przestaniesz j\u0105 obwinia\u0107, zaczniesz jej wsp\u00f3\u0142czu\u0107. Bo ona nie jest zepsuta. Po prostu ma do\u015b\u0107 udawania, \u017ce \u200b\u200bwszystko jest w porz\u0105dku.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego dnia przestanie goni\u0107 za tym, co koi jej b\u00f3l, i zacznie budowa\u0107 to, co go leczy. Wtedy zda sobie spraw\u0119, \u017ce tak naprawd\u0119 nigdy nie by\u0142a uzale\u017cniona od mi\u0142o\u015bci. Po prostu zm\u0119czy\u0142a si\u0119 poczuciem samotno\u015bci w niej. I mo\u017ce po raz pierwszy spok\u00f3j w ko\u0144cu poczuje si\u0119 jak w domu.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dziwne, jak co\u015b, co mia\u0142o by\u0107 pi\u0119kne, mo\u017ce zacz\u0105\u0107 przypomina\u0107 przetrwanie. Czasami wcale nie chodzi o nami\u0119tno\u015b\u0107. Chodzi o cisz\u0119. O to, by \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":13786,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-13785","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13785","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13785"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13785\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13787,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13785\/revisions\/13787"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/13786"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13785"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13785"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/story24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13785"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}